Poemas galegos

“Comesta dos lobos” ; “βιβρωσκομένη ὑπὸ τῶν λύκων”

Este breve volume de Xesús Alonso Montero reúne unha serie de textos de autores galegos (varios en latín e un en grego) polo eloxio que nestes se fai de Rosalía de Castro. O libro é unha homenaxe ao profesor Sergio Álvarez Campos (1924-1994) como autor dun poema en latín a Rosalía e pola súa labor como tradutor do galego ao latín dun poema de Curros Enríquez e doutro de García Lorca (1935), dedicados tamén a Rosalía.

IMG_20150406_194448

As liñas que máis interesan, pola temática deste espazo, son aquelas que falan do grego. En poucos parágrafos fálase de traducións do galego ao grego clásico, mais tamén ao grego moderno.

O volume comeza coa tradución ao latín de Tomás Viñas de San Luis do poema de Rosalía que comeza co verso “Cando penso que te fuches”, coñecido como “Negra sombra”. No ano 1985 publicábase este mesmo poema traducido ao grego moderno por Mosjos Morfakidis, catedrático da Universidade de Granada.

O autor do libro, Alonso Montero, lembra o mes de maio do ano 1982 cando, xunto con algúns compañeiros e estudantes, rendeu homenaxe ao poeta medieval Mendiño (s.XIII) na illa de San Simón. Esta era a illa na que situaba o poeta a súa cantiga de amigo, a cal vería os seus versos traducidos a vinte linguas nunha edición do propio Alonso Montero. O profesor Sergio Álvarez Campos encargouse da tradución ao latín e ao grego clásico desta cantiga que tamén podía ser lida en chinés, esperanto ou gaélico.

Ademais, o mesmo poema de Curros Enríquez, “A Rosalía”, foi traducido ao latín (por Sergio Álvarez Campos) e ao grego polo helenista Isidoro Millán González-Pardo (1922-2002):

A Rosalía

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta morreu…
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que leven na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

E a versión definitiva, de 1996, da tradución de Isidoro Millán:

Παρὰ τὴν ἄμμον θαλάττης
ἐκείνην ἰοῦσαν εἶδον,
ἀστέρον ἐπ’ ὀφρῦσι φέρουσαν,
τῷ στόματι μέλος ἄδουσαν.
Οὕτως δὴ ἐρήμην ἐκείνην εἶδον
ἀπεράντῃ ἐπὶ νυκτί
ὣς τῆς δειλῆς ὕπερ ἐμὲ προσεύχεσθαι
οὐκ ἐμαυτῷ προσεύχοντος τινος ὄντος.

Αὕτη τῶν ἐθνῶν Μοῦσα
ἣν βαδίζουσαν ἐγὼ προσεῖδον,
βιβρωσκομένη ὑπὸ τῶν λύκων,
βιβρωσκομένη δεινῶς ἀπέθανε.
Τὰ ὀστᾶ ἐστιν ἐκείνης
ἃ ὑμεῖς εἶτα φυλάξετε.

Φεῦ τῶν φερόντων ἐπ’ ὀφρῦσιν ἄστρον,
φεῦ τῶν ἀδόντων μέλος τοῖς χειλοῖς.

Anuncios
Estándar

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s